Provocerende fotografie en film
KUNST
Fotografie, film, verlangen en de dingen die we liever niet hardop zeggen.
Tentoonstellings-, museum- en curatoriële vragen
contact@lokeutgard.com01Voor curatoren, galeries en museaFotografie en film op de grens van intimiteit, taboe en publiek ongemak.
Loke Utgard werkt met provocerende fotografie en film en onderzoekt verlangen, ouder worden, kwetsbaarheid, seksualiteit en de grens tussen fine art en pornografie.
Voor curatoren, galeries, musea en organisatoren van tentoonstellingen die kunstenaars zoeken die werken met lichaam, intimiteit en sociaal taboe, introduceert het artist statement hieronder de praktijk en de terugkerende vragen.
Voorstellen voor tentoonstellingen en vertoningen kunnen rechtstreeks met de kunstenaar worden besproken. Vermeld instelling of ruimte, curatorieel thema, voorgesteld format, locatie en data, plus de werken die je interesseren.
Schrijf naar contact@lokeutgard.com om het voorstel en de beschikbaarheid van relevante werken te bespreken.
Fotografische werken die beschikbaar zijn voor aankoop staan bij de gelimiteerde erotische en provocerende fine art prints in de Collectors editions. Vragen over aankoop en tentoonstellingen worden apart behandeld.
02Over het werk“Het privéleven en de gedachten onder de keurige versie.”
Ik ben geïnteresseerd in het privéleven en de gedachten onder de keurige versie.
Verlangen, ouder worden, aantrekkingskracht, schaamte, fantasie, kwetsbaarheid, seks, controle, jaloezie, tederheid, hoop, verschil, lelijkheid, humor en alle dingen die volkomen gewone mensen in zich dragen terwijl ze de wereld een veel nettere versie van zichzelf laten zien.
Ik onderzoek die dingen onvermijdelijk vanaf de plek waar ik zelf sta: als witte man van middelbare leeftijd die zijn eigen lichaam ouder ziet worden en tegelijk merkt dat nieuwsgierigheid, verlangen en verbeelding niet per se in hetzelfde tempo ouder worden.
Er zit een ontkoppeling. Een scheur.
En ik weet dat ik daar niet alleen in ben.
Zoveel dingen blijven onuitgesproken en zitten toch elke dag stil in de donkerdere hoeken van ons hoofd.
Die tegenstelling fascineert me.
De verpakking verandert. Soms drastisch. Maar wat gebeurt er met de persoon vanbinnen? Wat gebeurt er met aantrekkingskracht? Seksualiteit? Fantasie? Met de dingen die we nog steeds willen maar waarvan we steeds sterker voelen dat we ze niet zouden mogen willen?
Een groot deel van mijn werk begint bij die lichte yuck-reactie.
En eerlijk gezegd vind ik dat goed.
Ik volg die vaak zoals een hond een geur volgt. Naar de ongemakkelijke gedachte, het sociaal ongepaste verlangen, de fantasie die iemand meteen wil verbergen, afwijzen of veroordelen.
Te oud.
Te jong.
Te seksueel.
Te rauw.
Te intiem.
Te lelijk.
Te veel.
In plaats van meteen weg te kijken wil ik meestal weten waarom.
Soms waarschuwt ongemak ons voor iets belangrijks.
Soms hebben we gewoon een van die onzichtbare culturele grenzen bereikt die vorige generaties ooit hebben getrokken en waar al heel lang niemand meer heeft gevraagd waarom.
Ik heb niet veel respect voor een grens alleen omdat hij oud is.
Dat betekent niet dat ik beelden maak alleen om te shockeren. Shock om de shock wordt snel saai.
De tegenstelling interesseert me veel meer.
Schoonheid en verval.
Jeugd en leeftijd.
Kracht en kwetsbaarheid.
Controle en overgave.
Tederheid en vulgariteit.
Het gewone en het expliciete.
Wat we laten zien en wat we denken.
Soms heeft dat een gezicht of blik nodig.
Soms een oude hand op jonge huid.
Soms naaktheid.
Soms seks.
Ik zie dit niet als aparte artistieke werelden.
Het menselijk lichaam is gewoon nog een taal, en seksualiteit is een van de oudste en krachtigste dingen die mensen al eeuwen tegelijk vieren, verbergen, reguleren, fantaseren en doen alsof ze er niet aan denken.
03Van stilstaand beeld naar beweging“Wat gebeurt er wanneer genres die gescheiden zouden moeten blijven beginnen te mengen?”
Veel van dezelfde vragen onderzoek ik ook via film.
Wat mij fascineert is wat er gebeurt wanneer genres die zogenaamd gescheiden moeten blijven beginnen te mengen.
Korte film en film voor volwassenen.
Drama en pornografie.
Fantasie en realisme.
Fine art en vulgariteit.
Iets prachtig filmisch wordt ineens expliciet.
Iets expliciets weigert op te houden menselijk te zijn.
Een fantasie kan tientallen jaren privé in iemands hoofd bestaan zonder ooit hardop te worden uitgesproken. Film geeft me de mogelijkheid haar te laten ademen, bewegen, personages te ontwikkelen en uiteindelijk fysiek echt te worden op het scherm.
Dat interesseert me veel meer dan simpelweg de visuele taal van conventionele pornografie reproduceren.
Waarom zou een geloofwaardige korte film moeten wegkijken zodra seks echt wordt?
Waarom zou expliciete seks ineens personage, emotie en verhaal moeten verlaten?
Waarom zijn we zo comfortabel met gesimuleerd geweld, dood, haat en wreedheid, maar nog steeds diep ongemakkelijk wanneer de camera weigert de kamer te verlaten tijdens een van de gewoonste menselijke handelingen?
Die grenzen interesseren me.
En ik steek ze graag over.
04De wereld eromheen“Veel van het werk begint waar het gepolijste oppervlak barst.”
Ik ben ook niet bijzonder onder de indruk van een groot deel van de wereld die we om ons heen hebben gebouwd.
Er zit enorm veel performance in het moderne leven.
Hoe je eruit moet zien.
Hoe je je moet gedragen.
Welke meningen je moet hebben.
Welke moraal je moet tonen.
Wie je moet imponeren.
Hoe je die persoon moet imponeren.
Welk lichaam je moet presenteren.
Welke verlangens acceptabel zijn.
Welke gedachten veilig kunnen worden toegegeven.
Wat verborgen moet blijven.
We bouwen identiteiten voor collega's, vrienden, partners, vreemden en steeds meer voor online publiek, en besteden daarna enorme hoeveelheden energie aan het onderhouden ervan.
Iedereen wordt zijn eigen kleine PR-afdeling.
Ik vind het uitputtend.
En vaak ongelooflijk oppervlakkig.
Daarom interesseert een groot deel van mijn werk zich voor de momenten waarop dat gepolijste oppervlak barst.
De seconde waarin iemand de pose vergeet.
De gedachte die iemand waarschijnlijk niet zou moeten toegeven.
Het verlangen dat niet past bij de identiteit die wordt gepresenteerd.
De aantrekkingskracht die sociaal ongepast voelt.
Het lichaam dat weigert jong te blijven.
De emotie die niet mooi is.
De fantasie die iemand meteen laat zeggen: Nee. Dat is walgelijk.
Precies daar word ik vaak nieuwsgierig.
Ik zoek grenzen op omdat ze laten zien waar mensen emotioneel betrokken raken.
Soms maakt dat het werk impopulair.
Soms gehaat.
Soms geliefd.
Soms lachen mensen.
Soms deinzen ze terug.
Soms kijken ze veel langer dan ze hadden verwacht.
Al die reacties interesseren me.
Ik heb niet bijzonder nodig dat iedereen leuk vindt wat ik doe en ik heb heel weinig interesse in ideeën zo lang gladschuren tot niemand er meer door geraakt kan worden.
Als iedereen het meteen eens is dat een beeld smaakvol, passend en mooi is, vraag ik me soms af of ik eigenlijk iets heb ontdekt.
05De kijker“Het echte onderwerp kan de persoon zijn die voor de foto staat.”
Een foto eindigt niet bij de mensen in het kader.
De persoon die kijkt brengt zijn eigen geschiedenis, moraal, aantrekkingskracht, vooroordelen, nieuwsgierigheid, schaamte en ongemak mee het werk in.
Twee mensen kunnen naar exact hetzelfde beeld kijken en totaal verschillende dingen zien.
De een ziet schoonheid.
De ander obsceniteit.
De een ziet uitbuiting.
De ander vrijheid.
De een ziet humor.
De ander iets wat die persoon heel graag nooit had gezien.
Die afstand interesseert me enorm.
Soms weet ik niet eens zeker of het echte onderwerp van de foto de persoon erop is.
Misschien is het de persoon die ervoor staat.
06Een kunstenaar die privé blijft“De persoon achter de camera is niet het onderwerp. Het werk is genoeg.”
Ik blijf bewust privé en werk onder de naam Loke Utgard.
Ik wil niet bijzonder graag dat de persoon achter de camera het onderwerp wordt.
Het werk is genoeg.
En misschien is één waarschuwing op zijn plaats.
Ik ben waarschijnlijk niet voor de heel gevoelige kijker.