Waarom heb ik voor een boeking een casting of screentest nodig?
Een aanmelding is geen boeking.
Foto’s kunnen vertellen of iemand visueel zou passen. Berichten kunnen vertellen of ze het idee leuk vindt. Geen van beide vertelt hoe ze echt in de ruimte is, of ze kan acteren, of we goed communiceren of ze het materiaal kan uitvoeren zodra de camera draait.
Daar is de casting voor.
Een behoorlijke productie kan reizen, verblijf, locaties, apparatuur, een andere performer en veel planning omvatten. Het heeft weinig zin dat allemaal te bouwen rond iemand waarmee geen van beide kanten ooit echt gewerkt heeft. Een kleinere casting geeft ons allebei een gecontroleerde manier om te ontdekken of het project echt werkt voordat we ons aan de dure versie verbinden.
Het eerste deel is meestal een gesprek. Ik interview haar uiteraard, maar zij interviewt mij ook. We bespreken concept, wat ze echt uit het werk wil halen, nieuwsgierigheid, wat ze niet wil, publicatie, privacy, reizen, betaling, tests waar relevant en wie betrokken zijn.
Ik probeer te bepalen of ze begrijpt waarvoor ze zich aanmeldt en of er echte creatieve chemie is. Zij moet bepalen of ik communiceer zoals de site suggereerde, of de sfeer normaal voelt en of ze nog met me wil werken als ik ophoud een website te zijn en een echte persoon tegenover haar word.
Dan is er acteren als het project dat vraagt. Ik kan iemand vragen zinnen te zeggen, op regie te reageren, schaamte, angst, aantrekking, woede, aarzeling of iedere emotie waarvan de rol afhangt te tonen. Een model kan op foto’s perfect zijn en compleet verdwijnen zodra ze moet praten. Het tegenovergestelde gebeurt ook. Een gewoon portfolio kan iemand verbergen die ongelooflijk interessant wordt zodra ze beweegt, praat en in een personage opgaat.
Dat is precies waarom ik niet volledig vanaf stilstaande beelden wil casten.
De casting is ook waar papierwerk en geld niet meer abstract zijn. Identiteitsverificatie, productiedocumenten, artiestennaam waar relevant, gebruik, publicatie en de werkelijke projectgrenzen moeten kloppen. Als de casting zelf betaald is, worden ook vergoeding en betaling afgesproken.
En ja, voor expliciet werk kan er een expliciete test voor de camera zijn als dat vooraf is afgesproken.
Het heeft geen zin anders te doen alsof. Als iemand voor een productie met echte seksuele prestaties in aanmerking komt, moet ik mogelijk weten of ze het materiaal waarvan de rol afhangt echt kan uitvoeren terwijl de camera draait. Afhankelijk van het project en de castingafspraak kan dat expliciet poseren, zichtbare geslachtsdelen, verschillende seksposities, penetratiehoeken, orale seks en cumshot-opzetten omvatten.
Dat is geen verrassingstest en geen manier om te kijken of iemand verder geduwd kan worden. Het tegenovergestelde. Als een volledige productie op een bepaald expliciet optreden leunt, is het beter voor beide kanten om in een kleine gecontroleerde casting te ontdekken of de performer zich echt prettig voelt en voor de camera werkbaar is, voordat vluchten, locaties en een grotere productie geboekt worden op de aanname dat ze dat is.
Tijdens dat deel test ze mij ook. Hoe regisseer ik als het expliciet wordt? Luister ik? Is de sfeer wat ze verwachtte? Betekent STOP echt stop? Voelt de werkelijkheid als iets waarvoor ze vrijwillig zou terugkomen en het opnieuw doen?
Daarom zie ik casting als verzekering voor beide kanten in plaats van iemand die zich tegenover mij moet bewijzen.
Als het werkt, kan de volledige productie gepland worden rond iemand waarvan we nu weten dat ze echt past. Als het niet werkt, heeft niemand gefaald. We hebben het alleen geleerd voordat we veel meer geld, tijd en energie in de verkeerde match steken.