Een eigen wereld

Loke Utgard zit ergens tussen film voor volwassenen en storytelling.

Het verhaal is er niet om te verbergen wat de productie is. Het zijn expliciete films voor volwassenen. Maar ik denk dat fantasie veel sterker wordt als er een reden is waarom die mensen samen zijn en een geloofwaardige weg naar wat er uiteindelijk gebeurt.

Wie zijn die mensen? Waarom hebben ze elkaar ontmoet? Wat gebeurt er tussen hen? En wat maakt dat de situatie langzaam verschuift van gewoon naar intiem?

Die opbouw is onderdeel van de ervaring.

Een blik, een gesprek, een onverwachte kans, een ongebruikelijke relatie of gewoon op het verkeerde of juiste moment op de juiste plek zijn kan meer doen voor een fantasie dan direct naar het expliciete deel springen.

Het verhaal is er om de zintuigen te prikkelen, verwachting op te bouwen en de kijker iets te geven waarin hij zichzelf kan plaatsen. Het expliciete einde blijft de bestemming, maar de weg ernaartoe moet aanvoelen als een natuurlijk gevolg van wat eraan voorafging, niet als iets dat achteraf aan een losstaande scène is geplakt.

Ik maak vooral voor een publiek dat ik begrijp omdat ik er zelf deel van uitmaak: gewone mannen van middelbare leeftijd wier dagelijks leven vaak veel meer routine en verantwoordelijkheid bevat dan onvoorspelbaarheid en fantasie.

Bij die kijker interesseert me het gevoel: dit had mij kunnen overkomen.

Een gewone man. Een geloofwaardige vrouw. Een plausibele plek. Er gebeurt iets onverwachts, omstandigheden veranderen, grenzen binnen het verhaal schuiven en een normale situatie ontwikkelt zich tot iets dat normaal alleen in de fantasie bestaat.

Technische kwaliteit telt, maar technische perfectie kan die identificatie niet creëren. Verwisselbare performers of een script waar niemand ook maar een seconde in gelooft evenmin.

Het doel is storytelling te mengen met expliciete film voor volwassenen en het ene te gebruiken om het andere sterker te maken.

Echte mensen. Echte chemie. Geloofwaardige fantasieën.