Moet ik voor een shoot echt naaktfoto’s sturen?
Meestal niet.
Een fotograaf of producent moet natuurlijk weten hoe de persoon die geboekt wordt eruitziet. Dat betekent niet automatisch dat er nieuwe naakte of expliciete foto’s nodig zijn die speciaal voor hem worden gemaakt.
Voor een eerste aanmelding vertellen een paar recente gewone foto’s me vaak meer dan een gelikt portfolio. Huidig gezicht, haar, hele lichaam, tattoos, piercings, algemene bouw. Niets ingewikkelds. Portfolio’s kunnen jaren oud zijn, sterk geretoucheerd of gebaseerd op styling die weinig zegt over hoe iemand er vandaag uitziet.
Als iemand meer vraagt, maakt één vraag veel duidelijk: wat moet je precies zien dat mijn gewone actuele foto’s niet laten zien?
Soms is er een verstandig antwoord. Een tattoo is belangrijk voor het concept. Een lichamelijke verandering maakt een oud portfolio onbruikbaar. Een producent moet weten of een bepaalde kadrering werkt. Prima. Misschien kan dat nog steeds op een niet-expliciete manier worden getoond.
Wat me wantrouwig zou maken is het idee dat het sturen van seksuele beelden bewijst dat je serieus bent. Dat laat je zien door duidelijk te communiceren, te verschijnen, het project te begrijpen en de overeenkomst te tekenen. Daarvoor hoef je geen gratis seksueel materiaal te maken voordat er een baan bestaat.
Er is ook verschil tussen linken naar naaktwerk dat je al zelf wilde publiceren en iets nieuws maken omdat een vreemde het privé vraagt. Het eerste is een portfolio laten zien. Het tweede kan een aanmelding tot contentproductie maken zonder dat iemand toegeeft dat dit gebeurde.
Als de verzoeken steeds explicieter worden terwijl het project vaag blijft, zou ik stoppen en vragen wat het castingproces eigenlijk moet bereiken.
Voor mijn eigen projecten zijn expliciete aanmeldfoto’s niet vereist. Ik wil weten hoe iemand er nu uitziet en of er echt een match is. Als een expliciete productie later een expliciete screentest nodig heeft, is dat een aparte afgesproken fase met eigen voorwaarden. Die wordt niet verborgen in de aanmelding.
Er is nog een praktische reden om de aanmeldfase simpel te houden: expliciete privébeelden creëren hun eigen privacyprobleem. Hoe meer kopieën van intiem materiaal je rondstuurt voordat er een echte overeenkomst is, hoe meer mensen en apparaten iets hebben dat je misschien nooit wilde publiceren. Dat betekent niet dat een legitieme producent nooit relevante visuele informatie mag vragen. Het betekent dat het verzoek een duidelijk doel moet hebben en evenredig moet zijn aan de beslissing die wordt genomen.
Als de klus later een expliciete casting of screentest wordt, is dat een veel duidelijker moment om expliciet camerawerk te testen: iedereen weet wat het project is, wie aanwezig is, wat wordt opgenomen en wat er met het testmateriaal gebeurt. Aanmeldfoto’s en een casting voor de camera zijn twee verschillende fases en moeten ook zo voelen.