Hoe stel ik grenzen voor het filmen van naakt of porno?
Gebruik gewone woorden.
‘Naakt is prima’ kan voor verschillende mensen totaal verschillende dingen betekenen. Hetzelfde geldt voor erotisch, expliciet, softcore, hardcore, sensueel en bijna ieder ander label dat mensen gebruiken omdat het makkelijker klinkt dan het echte gebeuren beschrijven.
Als het onderscheid belangrijk is, praat over het echte gebeuren.
Is het gezicht zichtbaar? Volledig naakt? Geslachtsdelen zichtbaar? Zoenen? Aanraken? Orale seks? Geslachtsgemeenschap? Close-ups? Nog een performer? Fotografie naast video?
Je hebt geen checklist van vijftig pagina’s nodig. Beide mensen moeten zich hetzelfde project voorstellen.
Een duidelijk nee is nuttig. De producent kan bepalen of het concept echt bij de performer past. Als het project alleen werkt wanneer iemand iets doet dat ze niet wil, is het simpelweg het verkeerde project.
Een misschien kan ook nuttig zijn, zolang het een misschien blijft. Soms weet je echt pas hoe iets voelt wanneer je er bent. Prima. Maar een producent moet niet de hele productie bouwen op de aanname dat onzekerheid later handig in ja verandert.
Er zijn ook grenzen die niets met seksuele handelingen te maken hebben. Gezichtszichtbaarheid, publieke naam, roken, alcohol, openbare locaties, dialoog, haar, make-up, nog een performer, welke foto’s voor promotie mogen worden gebruikt, waar het afgewerkte materiaal verschijnt. Die kunnen even belangrijk zijn.
Vreemd genoeg maken duidelijke grenzen de creatieve kant meestal makkelijker. Als iedereen weet waar de muren staan, is er veel meer ruimte om daarbinnen te improviseren zonder je af te vragen of iemand stiekem iets anders verwacht.
Zo werk ik het liefst. Als het concept en iemands grenzen niet passen, is het een castingmismatch. Het is creatief niet interessant om iemand naar een ander antwoord te praten.
Je hoeft het gesprek ook niet klinisch te maken. ‘Volledig naakt en oraal zijn prima, ik wil geen anaal en ik wil iedere cumshot-opzet voor het boeken bespreken’ is veel nuttiger dan een gelikte alinea over persoonlijke grenzen. De producent weet nu waarop de echte productie gebouwd kan worden.
Het helpt ook om een hard nee te onderscheiden van iets waarmee je simpelweg onervaren bent. ‘Dat heb ik nooit gedaan en ik weet het nog niet’ is informatie. Het mag niet als verborgen ja behandeld worden, maar is anders dan ‘Dat wil ik niet’. Goed casten betekent deels die verschillen begrijpen zonder er een onderhandelingsspel van te maken.