Wat gebeurt er met de video’s als ik stop met porno?
Je kunt morgen stoppen met werken. Dat betekent niet dat de film van gisteren met je verdwijnt.
Volgens mij is dit onderscheid een van de belangrijkste dingen om te begrijpen voor je publiek werk voor volwassenen doet, omdat het veel onnodig drama uit de vraag haalt. Eén pornofilm doen betekent niet dat je een levenslange pornocarrière hebt gekozen. Eén project kan echt gewoon één project zijn. Wat kan doorgaan is het materiaal dat je al hebt afgesproken te maken.
Voor het filmen zou ik willen weten waar dat materiaal mag worden gepubliceerd, hoe lang de producent het mag gebruiken, of het aan andere aanbieders mag worden gelicentieerd, of foto’s uit de video mogen worden gehaald en of korte clips voor promotie mogen worden gebruikt. Verschillende afspraken geven verschillende antwoorden. Het gaat erom dat de performer de antwoorden voor haar eigen afspraak kent.
Dan is er het internet zelf. Mensen bewaren dingen. Ze maken schermopnames, plaatsen opnieuw en archiveren. Dat gebeurt met porno, OnlyFans, camstreams en gewone socialemediacontent. Verwijderverzoeken kunnen ongeoorloofde kopieën soms op bepaalde plekken verwijderen, maar ik zou de oorspronkelijke beslissing nooit baseren op een belofte dat elke kopie later altijd te vinden en te wissen is.
Een artiestennaam blijft belangrijk. Die kan de verbinding tussen dagelijkse identiteit en werk voor volwassenen veel moeilijker toevallig vindbaar maken. Iemand die je wettelijke naam zoekt vindt misschien nooit de artiestenidentiteit. Dat is nuttig. Het verhindert alleen geen herkenning als iemand die je al kent het materiaal ziet.
Daarom kan een eenmalige productie volgens mij ook passen bij nieuwsgierige mensen die geen permanent creatorbedrijf willen bouwen. Je kunt één klus afspreken, betaald worden en dan besluiten of je ooit nog een wilt. Geen abonnementenaccount dat elke week nieuw materiaal vraagt, geen publiek om warm te houden, geen verplichting om één experiment tot carrière te maken.
De verstandige test is niet ‘Doe ik dit over vijf jaar nog?’ Dat kun je zelf bepalen. De moeilijkere vraag is ‘Als wat ik nu maak over vijf jaar nog bestaat, vind ik dat dan oké?’
Voor mijn producties horen publicatie, gebruik, gezichtszichtbaarheid en publieke identiteit bij het gesprek voor het boeken. Ik heb liever dat iemand nee zegt met de echte voorwaarden voor zich dan ja tegen een fantasieversie waarin alles verdwijnt zodra ze anders over haar carrière denkt.